10%

آغاز جاده ابریشم دریایی

آغاز راه ابریشم دریایی در چین شهر چوان جوئو استان فو جیان یک شهر مشهور در چین است. این شهر به عنوان آغاز راه ابریشم دریایی جهان شهرت دارد و از سوی یونسکو با این لقب شناخته شده است. فرهنگ و تاریخ این شهر در چین بسیار چشمگیر است و یکی از چهار بندر کهن جهان به شمار می‎رود. رشد اقتصادی و تجارت این بزرگ‎ترین شهر بندری در نیمکره شمالی جهان از گذشته تا کنون درخشان و باشکوه بوده است .   مردم چوان جوئو باستان کشاورزی را به عنوان صنعت خود برگزیدند و امروز در صنعت شیلات نیز پیشتاز هستند. از دوران سلسله جین و تانگ، تجارت دریایی و تبادل کالا با کشورهای خارجی در این شهر به تدریج گسترش یافت ، با رفت و آمد مردم از کشورهای سراسر جهان، ادیان و فرهنگ های مختلف مانند آیین بودایی، مسیحیت، اسلام، آیین هندو و مانی به تدریج از طریق تجارت دریایی چوان جوئو و جین جیانگ وارد چین شد. این ادیان در کنار ادیان چینی از جمله آیین تائو و دیگر باورهای مردم راه خود را پیدا کردند. در این میان سرزمین جادویی چوان جوئو با آغوش باز همه این ادیان را در خود جای داد و لقب «موزه جهانی مذاهب» را گرفت.

see next

لائوتسه در آن سوى مرزها

"اگر کوزه را بیش از حد پر کنید، خالی می گردد؛ و اگر به تیز کردن چاقو ادامه دهید، کند می شود."

اين جمله، نمونه اى از سخنان تاثيرگذار "لائوتسه" فيلسوف بزرگ چينى است كه در قرن پنجم يا ششم قبل از ميلاد آيين تائو را پايه ريزى كرد..

مجسمه سنگى لائوتسه در شهر "جنگ جوئو" در دامنه كوه زيباى "چينگ يوان" در استان "فوجيان" قرار دارد!

اگرچه او مردى از سرزمين چين بوده است و اكنون مجسمه سنگى اش در پاى كوهى در اين ديار قرار دارد، اما افكار و ايده هاى او مرزها را شكافته و خرد و تفكر او در بسيارى از كشورها، از جمله ايران سرلوحه اخلاقيات قرار دارد!

او مى گويد: یک ماهی به فردی بده تا او را یک روز سیر نمایی، به او ماهی گیری یاد بده تا عمری سیر باشد.

see next

مسجد چينگ مينگ

درباره اين كه آيين اسلام چگونه و چه هنگام وارد چين شد و چگونه گسترش يافت، نظرها بسيار است. اما، بدون ترديد، جريان اصلى ورود و گسترش نفوذ اسلام در چين از دو مسير دريايى و زمينى، با تجارت، مهاجرت و حمله مغول ها به ايران و ساير کشورهاى اسلامى شكل گرفته است.

در تاريخ، اين گونه ثبت شده است كه؛ در حدود سلسله تانگ، تعداد زيادى از بازرگانان مسلمان ايرانى و عرب تبار ساکن سواحل خليج فارس و درياى عمان که براى تجارب به چين رفت و آمد داشتند از راه دريا وارد چين شده و درعصر دودمان سونگ، رفته رفته، در سمت ساحل به پيشروى خواد ادامه دادند و در شهرهاى مهم شرق و جنوب شرقى آن منطقه ريشه دوانيدند و بالاخره به نقاط شمالى چين نيز نفوذ کردند. حمله مغول به ايران هم از جمله عوامل مهاجرت مسلمانان ايرانى به چين و در نتيجه نفوذ فرهنگ و تمدن اسلامى و ايرانى و نيز ترويج دين اسلام در آن منطقه شد.

در هر حال، آن چه كه اكنون ارزشمند است، حفظ آثار و باورهاى مسلمانان در كشور چين است تا سندى محكم باشد بر اين كه، دولتمردان چين، نه تنها به باورهاى مردم خود احترام مى گذارند، بلكه حتى براى حفظ آن، تلاش هم مى كنند!

نمونه اى از آن، مسجد "چينگ مينگ" است كه به عنوان "مسجد اصحاب" نيز مشهور است. اين مسجد در شهر "چوان جوئو" استان "فوجيان" قرار دارد.

“شوئی تو” شهر سنگی!

به "شوئى تو" كه وارد شديم-شهرى شناخته شده باعنوان شهر سنگ- نخستين جمله اى كه ناخودآگاه بيان كردم، اين بود كه اين شهر خيلى زمخت است!

اما با بازديد نمايشگاه هاى سنگ، نظرم كاملا عوض شد، در اين شهر سنگ هاى به ظاهر سخت، با لطافت تمام تراش خورده و با درخشندگى جلوه گرى مى كرد... سنگ ها هزار رنگ داشتند!

هر تكه سنگ نقشى داشت و رنگى...

تاجران و فروشندگان سنگ نيز براى جذب بيشتر مشترى كاربردهاى فراوان سنگ را به نمايش گذاشته بودند..... و اين بار اما، ناخودآگاه تنها مورد ستايش قرار دادم، اين خلقت طبيعى را...

در شوئى تو اما با يك دوست ايرانى نيز آشنا شديم! دوستى كه در كار تجارت سنگ درد دل فراون داشت...!

see next

رستوران ایرانی در شهر جین جیانگ

فريبرز زارعى تنها رستوران دار ايرانى در جينگ جيان است كه يك تنه، نه تنها خوراك ايرانى كه غذاى عربى، هندى و ... هم طبخ مى كند! او حتى طعم ها و مزه هاى متنوع را با توجه به مذاق چينى ها و خارجى ها به سبك خود ايجاد مى كند، فريبرز علاوه بر هنر آشپزى، با اخلاقى هنرمندانه با مشتريان خود برخورد مى كند...

see next

بازار PEAK در جهان

نزديك به ٢٧ سال پيش شركت ورزشى PEAK چين، فعاليت خود را شروع كرد و در سال ٢٠١١ وارد بازار ايران شد!

ثبت برند PEAK در ١٨٥ كشور و راه اندازى فروشگاه ورزشى در بيش از يكصد كشور، نشان مى دهد كه راهبرد اصلى اين شركت، گسترش بازار خارجيست! حالا اين شركت، محصولات ورزشى تيم هاى ملى بسيارى از كشورها را تامين مى كند!

‏PEAK و تيم هاى بسكتبال NBA مدت زمان طولانى با يكديگر همكارى دارند و اكنون پوشاك و محصولات ورزشى ٦ بسكتباليست اين تيم را PEAK آماده مى كند!

پوشاك تيم ملى بسكتبال ايران نيز، در سال ٢٠١٣ توسط اين شركت آماده شد!

اما، پاسخ شو جينگ نان رييس برند ورزشى PEAK، به اين سوال كه آيا طرحى براى بانوان ورزشكار ايران، به عنوان كشور اسلامى درنظر دارند يا خير... ؟! خنده اى بلند بود و تصور برطرف شدن اين مشكل... او گفت زمانى بانوان چينى هم چنين مشكلى داشتند. اما حالا...!

see next

لحظات خوشمزه

غذا خوردن علاوه براين كه يكى از لذت هاى زندگيست، نشان دهنده فرهنگ و آداب يك ملت نيز هست!

در سفرى كه به شهر شى شى داشتيم، همراه دوستان چينى، با خوردن چند خوراك ايرانى و هندى، لحظاتى شاد را در رستوران فريد با ميزبانى مصطفى، دوست ايرانى خود، گذرانديم!

زيبايى ها براى تو...

معبد شائولين جنگ جوئو دومين معبد بزرگ شائولين چين، در استان فوجيان قرار دارد! دو سال گذشته كه از اين معبد بازديد كردم، شيفته ى قدرت و در عين حال، صبورى و تلاش بى وقفه اساتيد و شاگردان آن ها شدم و همواره در جست و جوى فرصتى دوباره براى بازديد از اين معبد سرشار از انرژى و نشاط بودم، تا اين كه اين سفر پيش آمد!

تعداد زيادى از هنرآموزان ووشو و آيين بودايى، ساليان طولانى در اين معبد به هنرآموزى مى پردازند ! استاد "جن فا"يكى از هزاران هنر آموز معبد شائولين است كه به مدت ١٥ سال در اين معبد، زيبايى ها را فراگرفته و حالا همه آموخته هايش را به نوآموزان انتقال مى دهد! در اين بازديد دوباره اين شانس برايم پيش آمد كه در كنار استاد جن فا اندكى بياموزم... و البته، با اميدى كه او به من داد، تشويق شدم كه به فراگيرى اين هنر و ورزش ارزشمند بپردازم!

see next

سفر به چوان جوئو: آواى بانو

اين يك حس ناخودآگاه بود، شايد براى اين، كه او يك زن بود! اما زنان هنرمند، زنان سختكوش، زنان دانشمند بسيار ديده بودم، پيش از اين...

اين زن زيبا بود! به تمام معنا...

زيبايى او بى هيچ آرايش و پيرايشى تو را وا مى داشت بدون پلك زدنى حرف هايش را بشنوى، حتى اگر همزبانش نباشى...!

او زيبا بود! حتى چند تار موى سپيدش هم چهره اش را دوست داشتنى تر كرده بود...

او سراپا موسيقى بود!

ترانه "نن يين" (يكى از قديمى ترين انواع موسيقى محلى چين) او را به خلوص رسانده است!

دستكم، منى كه حتى معنى يك واژه از ترانه اش را نمى دانم، اما با تمام وجود او را مى فهمم!

او بانوى هنرمند، استاد چای یا یی هنرمند آواز و موسيقى محلى "نن يين" در شهر "چوان جوئو" است!

see next

یادگرفتن ساخت ظریف ترین ظروف چینی

 يكى از بهترين و با كيفيت ترين انواع ظروف چينى در ميان مردم اين كشور، چينى "دِ هوا" است! ما در سفر به شهر چوان جوی استان فوجيان به اين شهر هم سرى زديم و از مركز پژوهشى چينى "فنگ هوانگ" بازديد كرديم، موسس اين مركز، مردى ٨٦ ساله به نام

"چيو شونگ جوئو" است كه تقريبا تمام عمر خود را در كارگاه ساخت مجسمه هاى بسيار زيبا گذرانده است!

حاصل ذوق، هنر و تلاش او اكنون اين پژوهشگاه و نمايشگاه است تا هم هنرش را به علاقه مندان انتقال دهد و هم اجازه دهد تا چشم بازديدكنندگان از آثار خلق شده اش لذت ببرد!

see next

قصه عروسك ها

چهره عروسك گردان هاى اپراى عروسكى چينى در حال اجرا، اين احساس هنرمند ايرانى را به خاطرم آورد!

عروسك گردان ها، استاد و شاگرد، چنان انگشتان خود را هنرمندانه به چرخش مى آوردند كه تصور مى كردى عروسك ها جان دارند و مى نشستى كه قصه زندگيشان را از زبان خودشان تا به انتها بشنوى!

گروه عروسكى سنتى شهر جين جيانگ زير نظر استاد "چاى مى نا" بانوى هنرمند و جوان، در شهر "جين جيانگ" با علاقه فراوان عروسك هاى سنتى را به حركت مى آورند تا خاطرات اجداد خود را زنده نگه دارند و افسانه مردم و امپراتورانشان را براى نسل هاى آينده بازگو كنند!

ظروف چینی "ده هوا"

 شهرستان "د هوا" واقع در شمال شهر "چوان جوئو" استان "فوجیان" است. این شهرستان "پایتخت ظروف چینی جهان" نام گرفته است. ویژگی ظروف چینی این منطقه رنگ "سفید" آن است. این چینی، که یکی از بهترين و با كيفيت ترين انواع ظروف چينى در ميان مردم اين كشور است، چينى "دِ هوا" نام دارد! ظروف چینی 

د هوا، سفیدترین و با کیفیت ترین ظروف چینیست. در سلسله سونگ و یوان چین، ظروف چینی د هوا از طریق راه ابریشم دریایی به کشورهای دیگر صادر می شد. فناوری ساخت و نقش زدن بر روی این نوع چینی در سراسر جهان معروف بوده و مورد پسند و استقبال قرار گرفته است. به همین دلیل، شهرستان ده هوا نام "زادگاه چینی سفید" و هم "مهد هنر ظروف چینی" را به خود دارد. فناوری تولید ظروف چینی ده هوا همچنین،  در نخستین دوره از برنامه های میراث فرهنگی و معنوی چین گنجانده شده است.

در سلسله مینگ، ظروف چینی سفید ده هوا تا اندازه زیادی وارد اروپا شده و به سرعت مورد تحسین قرار گرفت. قیمت آن حتی بالاتر از طلا بود. در حال حاضر، در بیش از 40 موزه مشهور جهان، ظروف چینی سفید ده هوا به عنوان بهترین و مهم ترین اشیا نگه داری می شود. در کوه "فونگ هوانگ" شمال شهرستان ده هوا، یک ساختمان ویژه قرار دارد. این ساختمان نمایشگاه هنر ظروف چینی فونگ هوانگ است. موسس اين مركز، مردى ٨٦ ساله به نام"چيو شونگ جوئو" است كه تقريبا تمام عمر خود را در كارگاه ساخت مجسمه هاى بسيار زيبا گذرانده است! 

 این هنرمند سالخورده و معروف چین می گوید: "امیدوارم این آثار بتواند کمال و جمال را به بازدیدکنندگان انتقال دهد، تا مردم هم بتوانند از این آثار انرژی مثبت دریافت کنند."

چیو شونگ جوئو همواره علاوه بر این که خود به مطالعه فناوری تولید ظروف چینی سفید می پرداخت و به این نکته اهمیت می داد، تربیت و آموزش هنرمندان جوان نیز برایش مهم بود. او دانش و فناوری خود را به بیش از 300 هنرمند جوان انتقال داده است.

 در مدت طولانی هزار ساله، هنرمندان اهل ده هوا فرهنگ ظروف چینی را گردآوری کرده و با آمیختن فناوری های مختلف و با استفاده از خاک و گل سفید و ویژه این منطقه، ظروف چینی فوق العاده ده هوا را به جهانیان عرضه می کنند. با توجه به شرایط اقلیمی مطلوب شهرستان ده هوا، خاک و گل این منطقه سفید و نرم است و برای تولید چینی سفید بسیار مناسب است. هنرمندان محلی با استفاده از تجربیات و فناوری قدیمی، خاک مرده را به سفیدترین ظروف چینی تبدیل می کنند. اما تولید این نوع ظروف و مجسمه های چینی همچنان بسیار مشکل است. چرا که این نوع چینی در کوره درجه بیش از 1300 درجه تولید می شود. اما گل سفید در محیطی با این میزان گرما به آسانی ذوب و نرم می شود، به همین دلیل، معمولا ظروف چینی سفید ده هوا کماکان در اندازه کوچک معمولا کم تر از 50 سانتی متر تولید می شود. آقای چیو شونگ جوئو، در شصت سالگی تصمیم به نوآوری در فناوری تولید چینی گرفت. او قصد داشت که ظروف چینی در ابعاد بزرگ تر تولید کند. به این ترتیب با پژوهش های خود به اصلاحات و نوآوری پرداخت. او نخست یک کوره جدید ساخت و سپس با استفاده از نیروی برق کوره ها را روشن کرد و درجه گرمای کوره را مورد کنترل قرار داد. پس از آن، پژوهشگاه خود را تاسیس کرد و فناوری تولید ظروف چینی در ابعاد بزرگ را مورد مطالعه قرار داد. با عزم راسخ و کوشش پی در پی این هنرمند، اکنون اندازه ظروف چینی ده هوا حتی به دو متر هم رسیده است. حاصل ذوق، هنر و تلاش چیو شونگ جوئو، اين پژوهشگاه و نمايشگاه است تا هم هنرش را به علاقه مندان انتقال دهد و هم اجازه دهد تا چشم بازديدكنندگان از آثار خلق شده اش لذت ببرد! از سال 2016 میلادی به این سو، ظروف چینی بیشتر در بازار کالاهای هنری جهان مورد استقبال قرار گرفته است. در سال های اخیر، دولت محلی شهرستان ده هوا، برای گسترش مبادلات فرهنگی با کشورهای دیگر، با برگزاری جشنواره ظروف چینی، مجمع فرهنگی چینی، نمایشگاه هنر ظروف چینی، آثار هنری ده هوا را به جهان معرفی کرده و هنرمندان آن را به ورود به جهان تشویق می کند. آن ها همچنین، از هنرمندان خارجی و تبادلات با هنرمندان چین استقبال می کنند تا آثار چینی بهتری خلق شود. ظروف چینی هنر زمان است و همگام با زمان پیش می رود و چهره عصر خود را به نمایش می گذارد. ظروف چینی ده هوا، نه تنها زیبایی هنر چینی را به جهانیان نشان می دهد، بلک فناوری سنتی عالی چین و اطمینان فرهنگی هنرمندان این منطقه را برای مردم جهان نیز انتقال می دهد. ظروف چینی ده هوا به عنوان ظریف ترین و چشم نوازترین ظروف چینی کشور چین، بازدیدکنندگان بسیاری را از جهان به سوی خود جلب می کند. حالا، دیگر هنرمندان شهرستان ده هوا نیز، همچون چیو شونگ جوئو در تلاشند تا ظروف چینی بهتر تولید کنند و این فناوری عالی و باستانی را به نسل های بعدی انتقال دهند.

see next

مجسمه سازی هویی ان

   وانگ جینگ مین، یکی از وارثان میراث فرهنگی ناملموس کشور چین در هنر "مجسمه سازی و پیکر تراشی هویی ان" است. او به سبب محیط خانوادگی اش از کودکی با این هنر آشنایی داشت و از 15 سالگی در کارگاه مجسمه سازی سنگی هویی ان متعلق به پدرش به نام "وانگ پینگ بیائو" این هنر را فرا گرفت. او به سبب مهارت‌ و ذوق و علاقه اش در 20 سالگی در شهرستان خود به شهرت رسید. او سپس خانه اش را به قصد سفر به شهرهای دیگر، ترک کرد.

 وانگ جینگ مین پس از چند سال، با برنامه ریزی پدرش، به کارگاه مجسمه سنگی هویی ان بازگشت تا برای توسعه بلندمدت این کارخانه، سهم خود را ادا کند. حالا می توان گفت که او کار خود را با موفقیت‌ انجام داده‌است و همه امور کارخانه را به پسر جوانش "وانگ شائو چینگ" که او هم به مجسمه های سنگی علاقه دارد، سپرده‌است.

در جریان گفت و گو، شائو چینگ پی در پی با چای از مهمانان پذیرایی می کرد و کم تر حرف می زد. او مانند پدر خود، از کودکی دوست داشت با خاک و گل بازی کند و برای خودش لوازم کوچک بسازد. او به تدریج این هنر را یاد گرفت. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، شائو چینگ به شهرستان خود باز گشت و با استفاده از دانش‌ تجاری خود در امور مدیریت به پدرش کمک کرد. امروز، او می تواند به تنهایی این کار را انجام دهد.

وانگ جینگ مین علت موفقیت جهانی مجسمه سنگی هویی ان را، پایبندی هنرمندان ساخت مجسمه سنگی محلی به سنت این هنر می داند. علاوه بر ریشه سنتی این هنر، موقعیت جغرافیایی برجسته شهرستان "هویی ان" هم به ادامه و رونق این هنر کمک کرده است، چرا که این شهرستان با توجه به موقعیتش می تواند با کشورهای مختلف به داد و ستد و تبادل مهارت بپردازد و از انگیزه و مهارت های جدید نیز پی در پی برای این هنر الهام بگیرد تا به این ترتیب بتواند مجسمه سنگی هویی ان را با پیشرفت بیشتر به نسل های بعدی بسپارد. به طور مثال، مجسمه یک گربه سنگی مقابل کارگاه وانگ جینگ مین، نشان دهنده مهارت اساسی مجسمه سنگی هویی ان و نیز پذیرش سبک مدرن است. وانگ جینگ مین کارگاه خود را "مرکز مبادلات هنری و فرهنگی گنگ مینگ" نامیده است. داخل این کارگاه علاوه بر دفتر کارش، آثار ظریف مجسمه های سنگی با شکل های گوناگون و مواد مختلف نیز به نمایش گذاشته شده است. کارگاه در خیابان مجسمه شهرستان هویی ان واقع شده‌است. این خیابان در حال حاضر مدیریت و برنامه‌ریزی جدید برای کارگاه ها دارد. وانگ جینگ مین معتقداست، به منظور توسعه این هنر در آینده، بایستی هر یک از کارگاه های این خیابان یک فضای مستقل برای خود داشته باشند تا بتوانند سطح هنرشان را به نمایش بگذارند و محصولا ت خود را متفاوت تر از کارگاه های دیگر عرضه کنند.

  مرحله ساخت مجسمه سنگی هویی ان با مجسمه سنگی مکان های دیگر فرق زیادی ندارد، قالب گیری، تراش، بیرون آوردن بخش های زاید و در نهایت حکاکی، مراحل کار مجسمه سنگی هویی ان است. منظور از قالب گیری ساخت الگوست. برای این کار، ابتدا روی سنگ خطوطی کشیده می شود، سپس کنده‌کاری و تراش اولیه صورت می گیرد. تراش سنگ به این صورت است که پس از در آوردن الگو، باید بخش های زاید و سنگ دور نقش را جدا کرد. این مرحله، یعنی خارج کردن بخش های زاید به معنی از بین‌بردن بخش های اضافی بیرونی سنگ براساس نقش است. و در نهایت، منظور از حکاکی نیز، زمانیست که شکل مجسمه مشخص می شود. البته، نمی توان انتظار داشت که هر اثر با طرح و الگویش کاملا یکسان باشد، اما وقتی در جریان تولید اشتباهی رخ دهد، هنرمندان با تجربه می توانند با تغییر الگو، این اشتباه را جبران کرده و یک اثر خوب خلق کنند.

 برخلاف روش پیشینیان که همه مراحل یادگیری این هنر را به شاگردان خود می آموختند، حالا بسیاری از شاگردان تنها یکی از مراحل را فرا می گیرند و سعی می کنند مراحل دیگر را خود طی کنند. با این روش شاگردان هم می توانند زودتر مراحل کارآموزی خود را بگذرانند و هم می توانند همه نیروی خود را در یک کار متمرکز کنند. وانگ جینگ مین می داند این روش نیز آسیب های بسیار دارد و مشخص ‌ترین آن این است که شاگردان که با این استاندارد تربیت می شوند، نمی توانند با توانایی خود یک اثر را تکمیل کنند. "البته، هر مرحله با مرحله دیگر شباهت و ارتباط دارد و پس از مدت‌ها، هنرمند نسبت به ابزار و سنگی که با آن سروکار دارد، حسی خاص پیدا می کند و در این حال خود می داند که باید چه طور سنگ را شکل بدهد." از ده‌ها سال گذشته، وانگ جینگ مین، شاگردان زیادی را تربیت کرده است. او اخیرا خبردار شده است که یکی از شاگردانش که به مدت دو سال نزد او کارآموزی کرده بود، کار مستقل خود را شروع کرده است. او از شنیدن این خبر خیلی خوشحال شد. این شاگرد او،  پیش از این که وارد کارگاه وانگ شود، چند سال در هویی ان مجسمه سنگی درست کرده‌بود و تجربه دانشگاهی هم داشت. وانگ جینگ مین فکر می کند کسانی که برای شاگردی در کارگاه او مناسب ترند افرادی هستند که با این هنر آشنایی دارند و تا حدودی در این زمینه کار کرده اند. چون تنها با راهنمایی آن ها می توان توانایی ها و مهارت آن ها را مورد تضمین قرار داد. او می گوید در این حالت دیگر نگران گمراه شدن شاگردانم نیستم!

هنر مجسمه سنگی هویی ان مانند دیگر صنایع دستی سنتی با مساله کمبود جانشین رو‌به روست. به نظر وانگ جینگ مین، شهرستان هویی ان برای حفظ و ماندگاری این هنر، برنامه‌ریزی بلندمدت ندارد و یک سازوکار مثبت برای تربیت جانشین ایجاد نکرده‌است. علاوه بر این، بسیاری از هنرمندان سازنده مجسمه سنگی این هنر را به فرزندان خود منتقل نمی کنند آن ها معتقدند مدرک تحصیلی کاربردی‌تر است. حالا این هنرمند مجسمه ساز، نگران آن است که جانشینی برای این هنر وجود نداشته باشد و دیگر هیچ استادی آن را به شاگردش و هیچ پدری آن را به پسرش منتقل نکند! و البته وانگ جینگ بیشتر نگران آن است که پدران این هنر را به پسران خود نمی آموزند!

see next

موسیقی نن با روحش آمیخته است

این زن که خود را خوش شانس می داند "زا یان یی" نام دارد. او خود را خوش شانس می شناسد، چرا که موسیقی "نن" را می فهمد. 

مردم شهر "چوان جوئو" بسیار به نوشیدن چای علاقه دارند. مهم ترین بخش مهمان نوازی برای آن ها، آماده کردن چای برای مهمانان است. آنان دوست دارند در فضایی که آغشته به عطر چای است درباره کار و مسایل دیگر صحبت کنند. اما در آموزشگاه بانو یان یی، ما نه تنها چای خوش عطر نوشیدیم، بلکه یک هدیه ویژه هم دریافت کردیم و آن شنیدن هنر موسیقی نن بود. او برای ما نواخت و با صدای زیبایش خواند.  

هنرمندان چوان جوئو براساس ویژگی های موسیقی نن، آن را به سه بخش انگشت گذاری، نت نویسی و آهنگسازی تقسیم کردند تا بتوانند این هنر را آموزش داده و به علاقه مندان انتقال دهند.   مردم محلی، موسیقی نن را با سازهای موسیقی سنتی چین اجرا می کنند. آن ها در روزهای عید در کنار هم نشسته و از اجرا و شنیدن این سبک موسیقی لذت می برند.  

بانو زای یان یی، در سن شش سالگی شروع به یادگیری نواختن ساز سنتی چینی به نام "پی پا" کرد. در آن زمان، موسیقی نن، تنها یک سرگرمی برای او بود. اما در 20 سالگی، او به جاذبه های این موسیقی پی برد و عاشق این هنر شد. اکنون، بخشی از زندگی او وابسته به موسیقی نن است.  

او استاد این هنر است و در میان هنرجویانش، اساتید انگلیسی هم حضور دارند. او هم مانند دیگر زنان به موسیقی پاپ علاقه دارد. این زن اغلب خود را خوش شانس می نامد.  مفهوم خوش شانسی برای او، پافشاری بر رسیدن به خواسته هایش است. 

سال 2012 میلادی، او که در موقعیتی خوب در کشور سنگاپور  به آموزش موسیقی می پرداخت، بدون هیچ تردیدی تصمیم گرفت تا برای تعمیم و گسترش موسیقی "نن" به زادگاهش بازگردد. او با اشاره به تصمیمش می گوید: "با خبر شدم که شهر "چوان جوئو" به عنوان زادگاه موسیقی نن در حال اجرای رقص و آواز مربوط به موسیقی نن است، تا هویتش را زنده نگه دارد."  او که نواختن و خواندن موسیقی نن برایش همچون حس شاد بازیست، بر این باور است که هنر و فرهنگ سنتی نباید محدود باشد بلکه باید نگاه بین المللی پیدا کند. 

سال 2013 میلادی، در مقابل تعجب شمار زیادی از اساتید، او به وطن بازگشت و آموزشگاه "موسیقی نن" را دایر کرد. او ضمن به اشتراک گذاشتن دروس در سایت های مختلف، با استفاده از سرمایه خود، کلاس های آموزش موسیقی "نن" را در دو شهر دیگر نیز تاسیس کرد. با پافشاری بر معرفی فرهنگ "چوان جوئو"، این بانوی هنرمند، حدود 200 فعالیت در این مورد ترتیب داد. او ضمن این که تلاش کرد تا تعداد بیشتری از مردم عادی با این موسیقی آشنا شوند، بنابه دعوت دانشگاه های چین، مانند دانشگاه "فو دا" و "دانشگاه مرکزی موسیقی چین" برای دانشجویان سخنرانی کرد. حالا کسانی که با ایده آل او موافقند، در سراسر چین مشغول معرفی موسیقی "نن" هستند. 

به نظر این هنرمند، موسیقی نن، تنها یک نمایش هنری نیست، بلکه نوعی روش زندگیست. برخی از مردم معتقدند این نوع موسیقی به دلیل فهم سخت برای این نسل مفید نیست و باید همراه با رقص اجرا شود تا بتواند برای مردم کنونی قابل درک باشد. ولی به نظر بانو زای یا یی، موسیقی نن، نه تنها قدیمی نشده، بلکه دارای نیرویی قوی است. او در این مورد، تاریخ و میراث نن را برای مردم محلی به ارمغان آورده است. بانوی هنرمند می گوید: "اکنون چیزی که ما می توانیم درباره آن پژوهش کنیم، آثار دست نخورده و بدون کپی است. این میراث توسط هنرمندان نسل در نسل خلق شده است. هرچند که نامشان بر روی آثار ثبت نشده، ولی آنان موسیقی و روح خود را در تاریخ با جاودانگی ثبت کرده اند. اگر ما اکنون کاری برای حفظ این مجموعه انجام ندهیم، با گذشت زمان، به فراموشی سپرده خواهد شد." 

به نظر این هنرمند، هنر نباید با احساس تلخی همراه باشد، بلکه باید نوعی از لذت در تعادل بین زندگی و هنر وجود داشته باشد. نوآوری یک نتیجه است و به میراث گذاشتن آن یک مسوولیت است. آن کس که توانایی جانشینی  برای یک هنر را دارد باید این مسوولیت را پذیرفته و در اجرای آن کوشا باشد.  

see next

گل های کارگاه چوان جوئو

هنر گلدوزی شهر "چوان جوئو" در گذشته،  گلدوزی "زی تونگ" نام داشت و امروز مردم این نوع گلدوزی را گلدوزی "جین زانگ" می نامند.  در این نوع گلدوزی از نخ "زانگ" استفاده می شود که در مقایسه با نخ های گلدوزی دیگر ضخیم تر است. 

بانو "لین شیو چین" که در شهر "چوان جوئو" به دنیا آمده است از کودکی همراه خواهر بزرگ تر خود، گلدوزی را آموخت. حالا بیش از 30 سال است که او در این زمینه کار می کند. این هنر از پدر بزرگش به او منتقل شده است. او از نسل سوم وارثان این هنر است. دختر او نیز در حال یادگیری هنر گلدوزیست.  

بانو لین شیو چین در شهر چوان جوئو یک کارگاه گلدوزی راه اندازی کرده است. زمانی که ما برای تهیه گزارش به این کارگاه رفتیم، 4 زن مشغول گلدوزی بودند. آن ها در هنگام گلدوزی به برنامه های رادیویی گوش می دادند و اغلب فرکانس رادیو را تغییر می دادند. بانو لین می گوید: آثار گلدوزی ما خیلی خوب فروخته می شود و خریداران از سنگاپور، تایلند و ژاپن برای سفارش به شهر ما می آیند.  سفارش های فعلی بیشتر از منطقه تایوان است. قیمت کار گلدوزی دستی گران تر است و گلدوزی ماشینی ارزان تر فروخته می شود. حالا برخی از کارهای ما با استفاده از چرخ گلدوزی انجام می شود و کارهایی که به طور کامل دستی باشد، خیلی کم است. اگر بخواهیم کاری را بدون استفاده از چرخ گلدوزی انجام دهیم، تکمیل آن یک ماه طول می کشد. ولی در عوض کیفیت آن بر همه مشخص خواهد بود.  

او تاکید می کند: "ویژگی گلدوزی "جین زانگ"،  برجسته دوزی است. قطر برخی از کارهای گلدوزی به بیش از 20 سانتی متر می رسد. این ویژگی در گلدوزی های مناطق دیگر دیده نمی شود. به این ترتیب، گلدوزی ما، هنر تجسمی است."  

از دیگر تفاوت های هنر گلدوزی چوان جوئو، کاربرد آن در فعالیت های مذهبی است. بیشتر زینت های معابد بودایی از آثار گلدوزی جین زانگ استفاده می کنند. 

بانو لین شیو چین، توضیح می دهد: "در روزهای معمولی، حدود 10 نفر در کارگاه ما کار می کنند. امروز که روز ولنتاین چینی است، چند نفر مرخصی گرفته اند."

او می گوید: "بیشتر کارمندان مسن هستند. جوانان مایل نیستند گلدوزی یاد بگیرند. برخی از دختران هم پس از ازدواج دیگر گلدوزی نمی کنند. ما در این کارگاه افراد ناشنوا و معلول را هم استخدام می کنیم. چرا که آن ها از این طریق می توانند درآمد کسب کنند. من اکنون نگران حفظ این هنر و یافتن جانشین و وارث برای این هنر دستی هستم. هرکسی که دوست داشته باشد، ما این هنر را به او یاد می دهیم."  

پایان سال 2010 میلادی، هنر گلدوزی جین زانگ در فهرست اسامی میراث فرهنگی ناملموس شهر چوان جوئو ثبت شد و سال 2014  میلادی، بانو لین شیو چین، به عنوان وارث میراث فرهنگی ناملموس انتخاب شد. این اقدام سبب می شود تا تعداد بیشتری از مردم با هنر گلدوزی جین زانگ آشنا شده و به معرفی آن پرداخته و در حفظ آن کوشا باشند.

see next

قصه عروسک

شهر جین جیانگ بیش از ۱۰۰ سال پیش در میان سلسله های مینگ و چینگ ساخته شد و مردم شمال چین از سلسله جین به این منطقه مهاجرت کردند و شهر خود را با نام جین جیانگ در کنار رودخانه ساختند.

اپرای عروسک های دستکشی، گونه‌ای اپرای سنتی بومی شهر "چوان جوئو"  استان "فوجیان" چین است که با آواز و حرکت عروسک‌های دستنکشی اجرا می شود. این سبک هنر باارزش و استثنایی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس سازمان ملل قرار گرفته است. رادیو بین المللی چین برای آشنا کردن مخاطبان با این نوع هنر سنتی شهر چوان جو راهی مرکز اپرای بخش "جین جیانگ" شهر چوان جوئو شد و با استادان اپرای عروسک های دستکشی گفت و گو کرد. خبرنگاران به محض ورود به محل دایمی مرکز اپرای بخش جین جیانگ، شهر چوان جوئو، با یک دنیای کاملا متفاوت و استثنایی رو به رو شدند. دنیایی که نوای ساز با صدای اساتید اپرا که سرگرم آموزش بودند و آواز خوانندگان ترکیب شده بود.

بانو "یان سای ژونگ" یکی از اساتید اپرای عروسک های دستکشی شهر چوان جوئو است که د روز مصاحبه، در مرکز اپرای بخش جین جیانگ شهر چوان جوئو حضور داشت. حرکت دست و صدای او هنگام خواندن به قدری ماهرانه و تخصصی بود که بدون دیدن چهره ‌اش نمی توانستید حدس بزنید که او 70 سال دارد. بانو یان، که  لقب وارث میراث فرهنگی ناملموس چین را دارد، در انتقال و تکمیل این نوع هنر بومی، به ویژه در طراحی عروسک‌های نقش‌ زن و حرکت آستین بلند عروسک‌ها، سهم زیادی ادا کرده است. بانو "تسا می نا" هم اگرچه بسیار جوان است، اما او هم لقب وارث میراث فرهنگی ناملموس استان فو جیان را دریافت کرده است.

استاد او آقای "لی بو فنگ" از اساتید بنام اپرای عروسک های دستکشی چین است. بانو تسای می نا، نقش مرد جوان و زن در سنین مختلف را بازی می کند و بارها با گروه خود برای انجام نمایش به کشورهای اروپایی، آفریقایی و جنوب شرق آسیا سفر کرده است. دست هنرمندان از داخل عروسک ها، عروسک‌های مورد استفاده در اجرای این نوع اپرا را کنترل کرده و قسمت های مختلف عروسک را با حرکت دست به جهت های گوناگون حرکت می دهند. سن متوسط گروه عروسک گردان های اپرای عروسک های دستکشی این مرکز، 20 سال است. هنگامی که گروه خبری از آن ها فیلمبرداری می کردند، این هنرجویان چنان با دقت و علاقه به توضیحات استادشان گوش می کردند که اصلا توجهشان به کار گروه فیلمبرداری جلب نشد. هر دو بانوی استاد می گویند: اپرای عروسک های دستکشی شهر چوان جوئو براساس زمان پیش می رود و نوآوری‌ها و تغییرات زیادی در آن انجام شده و هنری نیست که محدود مانده باشد.

 آن ها با مثال می گویند، پیش از این، بازیگران با نشستن روی صندلی عروسک‌ها را کنترل می کردند اما امروز ایستاده کار می کنند. به این ترتیب، تغییرات لازم هم در طراحی صحنه انجام شده و این سبب شده است که صحنه امروز اپرای عروسک های دستکشی چوان جوئو بیشتر حالت سه بعدی‌ پیدا کرده و کامل تر از سبک سنتی اش باشد. به علاوه، در نمایش های امروزی این اپرا از نورپردازی هم بهره گرفته می شود. با این حال، بانو تسا می نان می گوید، علی رغم این همه تغییرات و نوآوری ها، پایبندی بر سنن مهم تر است، چرا که این هنر بر اساس سنتش پایه هنر بومی شهر چوان جوئو است.